DUIVEN - Eindelijk is het dan zover. Burgemeester Henk Zomerdijk en televisiecoryfee Jaap Jongbloed staan klaar om te speechen om het 'Uitrukhuis' van de Reddingshonden Werkgroep Westervoort (RHWW) in Duiven te openen.

Zaterdag vond deze plechtigheid plaats, na jarenlange geld- en fondsenwerving en tal van acties. Nu heeft de RHWW een plek waar alle noodzakelijke uitrusting en apparatuur ligt opgeslagen en van waaruit de acties ondernomen kunnen worden.

Reddingshond Gaby weigert de sleutel van
het Uitrukhuis af te staan aan Jaap Jongbloed.
- Foto : Henk Rodrigo

Eindelijk een eigen plek om stoom af te blazen
Door Gerard Pijnenburg
De Gelderlander - Liemers - 8 september 2004
 

 Reddingshond Diso verkent het nieuwe terrein. - Foto: Henk Rodrigo

Sponsoractie van hondenbrigade voor uitrukkazerne

Door onze verslaggeefster
De Gelderlander | 23 september | Liemers

WESTERVOORT - De Reddings Honden Werkgroep Westervoort begint een nieuwe actie die geld moet opleveren voor een uitrukkazerne. In oktober gaat een mailing de deur uit naar het Nederlandse bedrijfsleven. 

Behalve met een brief wil de reddingshondenbrigade de aandacht van de directies trekken via een flesopener in de vorm van een reddingsboei met daarop de tekst 'laat ons niet verdrinken'.

Om een uitrukkazerne te kunnen realiseren is een bedrag nodig van minimaal 150.000 euro. Acties die deze zomer gehouden zijn hebben iets meer dan tien procent van dat bedrag, 17.000 euro, opgeleverd. Dat geld is binnengekomen dankzij 85 nieuwe donateurs en collectes in Westervoort en Duiven, een actie van plaatselijke winkeliers. 

De reddingshondenbrigade werkt ook aan een speciale kalender. Daarnaast zijn er plannen om serviceclubs als Rotary en Juniorkamer te benaderen. Onderzocht wordt ook of het mogelijk is om obligaties te gaan uitschrijven. "Dat is een optie als we de financiering niet op andere wijze rond kunnen krijgen", zegt bestuurslid Leo Vroon.

Van de overheid hoeft de brigade geen financiële bijdrage te verwachten. De gemeente Westervoort heeft eerder dit jaar een subsidie-aanvraag terzijde geschoven omdat de organisatie over de gemeentegrenzen heen werkt. De provincie wees eveneens een aanvraag af, omdat de reddingshondenbrigade landelijk werkt. De rijksoverheid verwees daarna evenwel terug naar de gemeente Westervoort.

De gemeente Duiven heeft inmiddels de helpende hand toegestoken met de toezegging dat de uitrukkazerne een plaats kan krijgen in het Horsterpark. De hondenbrigade moet dan wel ook onderdak gaan bieden aan hengelsportvereniging De Graskarper, maar dat is volgens de organisatie geen probleem. 

Volgende week is er een gesprek met de gemeente Duiven over de precieze locatie. Onderzocht moet worden of heien nodig is. "We kunnen nu niet inschatten hoe duur de nieuwbouw uitvalt. Of er geheid moet worden of niet maakt een groot verschil. Maar minimaal zijn de kosten 150.000 euro", aldus Vroon. 

De ReddingsHonden Werkgroep Westervoort is een vrijwilligersorganisatie die bestaat uit 42 leden. Naast mensen met honden maken ook duikers en klimmers deel uit van de organisatie. De brigade wordt over de hele wereld ingezet om vermiste personen op te sporen. Het meest worden de honden ingezet in de regio.

De Reddings Honden Werkgroep Westervoort werd in 1989 opgericht in Westervoort maar de leden komen inmiddels uit het hele land. Hun spullen staan ook verspreid over verschillende lokaties. Dat maakt het moeilijk om snel en gecoördineerd in actie te komen. Daarom wil de ReddingsHonden Werkgroep Westervoort een centrale ruimte. 

De organisatie heeft een aanbod gekregen om een gedemonteerd pand te kunnen kopen uit een failliete inboedel. 

Klinkende euromunt valt in lege collectebus

Door MIRIAM SZALATA
De Gelderlander - Liemers - 9 augustus 2002

Burgemeester Will de Laat laat zijn euromunt vallen in de collectebus die William Boekhorst omhooghoudt. 
- Foto: Henk Rodrigo -

Het komt een tikje vreemd over. Een burgemeester en een wethouder die een storting doen in een collectebus bij wijze van startsein voor een actie voor een goed doel. En dat terwijl ze nog niet zo lang geleden een verzoek voor subsidie hadden afgewezen.

Het geschiedde gisteren in Westervoort.

Daar stonden midden in het winkelcentrum De Wyborgh burgemeester Will de Laat, wethouder van Economische Zaken Albert Deuss, de Reddingshonden Werkgroep Westervoort en de winkeliers van De Wyborgh.

Doel van de bijeenkomst: het officiële startsein geven voor een actie die geld op moet leveren voor een uitrukkazerne voor de hondenwerkgroep. 

Al eerder was bij de gemeente Westervoort aangeklopt om een bijdrage. Die gaf toen aan de vereniging niet te willen subsidiëren omdat die gemeentegrensoverschrijdend werkt. De provincie wilde ook niet over de brug komen omdat de werkgroep landelijk werkt. En het rijk verwees de club terug naar Westervoort.

Een typisch 'van het kastje-naar-de-muurverhaal'.

Te zot voor woorden, vonden enkele Westervoortse ondernemers die voor de reddingshondenwerkgroep in de bres sprongen en een financiële actie opzetten. Sinds gisteren staan overal in de winkels collectebussen. In januari moet er zo'n 150.000 euro binnen zijn.

Burgemeester De Laat en wethouder Deuss mochten de eerste officiële bijdrage doen. Een slimme zet van de winkeliers. Per ongeluk of...? "Nee hoor er gaat hier weinig per ongeluk", zei William Boekhorst van de ondernemersvereniging De Wyborgh nog voordat burgemeester en wethouder zich bij het gezelschap hadden gevoegd. Hij schudde met de collectebus. "Ik heb expres een lege meegenomen."

Will de Laat sprak even later lovende woorden over de 'landelijke vereniging binnen onze gemeentegrens'. Een vereniging die 'nationaal en internationaal waardevol werk doet' als zij wordt ingezet bij de zoektocht naar vermiste personen. Hij zei ook blij te zijn dat bij buurgemeente Duiven een locatie voor de uitrukkazerne was gevonden. 

Toen brak hét moment aan. De Laat haalde 'een klinkende munt' uit zijn broekzak en die ging de collectebus in. Deuss trok de portemonnee, ook al voor een munt. En een biljet namens zijn vrouw.

"Het gaat om het gebaar", reageerde Boekhorst.

De Laat beloofde: als de uitrukkazerne in Duiven er staat zal Westervoort niet met lege handen komen.
 

Ondernemers in actie voor reddingshonden
Door onze verslaggever
De Gelderlander - Liemers - 19 juli 2002

WESTERVOORT - De Reddingshonden Werkgroep Westervoort (RHWW) komt niet in aanmerking voor plaatselijke, regionale of landelijke subsidies. "Te zot voor woorden", vindt woordvoerder Arjan Venema van de Westervoortse winkeliersvereniging. De komende maanden gaan de ondernemers daarom een actie op touw zetten om geld in te zamelen.

RHWW heeft op korte termijn 150.000 euro nodig om een uitrukkazerne te kunnen aanschaffen. De vereniging heeft een aanbod gekregen om een gedemonteerd pand te kopen uit een failliete inboedel. RHWW heeft het geld niet en wil geen lening aangaan.

De Westervoortse reddingshonden worden over de hele wereld ingezet om vermiste personen op te sporen. Het meest worden de honden ingezet in de regio.

Het grensoverschrijdende werk dreigt de RHWW nu op te spelen. De gemeente Westervoort heeft aangegeven de vereniging niet te willen subsidiëren, omdat de club gemeentegrensoverschrijdend werkt. Een aanvraag bij de provincie is ook afgewezen, omdat de RHWW landelijk wordt ingezet. Het rijk heeft aangegeven dat er best geld is voor de vereniging, maar dat ze daarvoor bij de gemeente Westervoort moet zijn. "En zo is de cirkel rond. We schieten er niets mee op", stelt RHWW-voorzitter Louise Smits.

De uitrukkazerne is volgens de voorzitter absoluut noodzaak. "We moeten een centrale ruimte krijgen, waar we al ons materiaal kunnen opslaan. Op dit moment liggen de spullen door heel Nederland. Dat maakt het moeilijk om snel en gecoördineerd in actie te komen.

"Smits spreekt van een onwerkbare situatie, waar snel een einde aan moet komen. "Laatst werden we opgeroepen voor een zoektocht in het Duivense Broek. Kwamen we daar, waren we de portofoons vergeten. Die moeten dan nog snel ergens vandaan gehaald worden. Sta je daar. Dat kan je allemaal voorkomen door alles centraal op te slaan."

De ondernemers Arjan Venema en Bob den Engelsen snappen de wereld even niet meer. "De gemeente gooit honderdduizend euro kapot aan drempels, maar een vereniging die mensenlevens redt wordt in de kou gezet."

De plaatselijke winkeliersvereniging gaat nu dan maar zelf tot actie over. Bij de gemeente Westervoort is deze week een vergunning aangevraagd om collectebussen in winkels te mogen plaatsen. "We gaan ervan uit dat dat gaat lukken voor 5 augustus, als hier in het centrum een grote braderie wordt gehouden. De bussen krijgen een prominente plek in de winkels."

En daar blijft het volgens de ondernemers niet bij. Venema: "Ik heb al van verschillende collega's gehoord, dat ze zelf ook geld willen geven. We kunnen daar nu alleen nog niets voor organiseren als winkeliersvereniging omdat veel mensen op vakantie zijn. We willen daar later op terugkomen."

Louise Smits is content met de actie van de ondernemers. "We hebben het lang genoeg geprobeerd bij de overheid. Nu gaan we ons concentreren op ondernemingen. Er zijn zo veel bedrijven in deze regio. Als we nu honderdvijftig bedrijven vinden, die duizend euro willen doneren. Dan zijn we er al. Die uitrukkazerne moet er gewoon komen. Zoals het nu gaat, kan het niet langer."

Particulieren en bedrijven die de werkgroep willen steunen, kunnen een bedrag storten op bankrekeningnummer 1973505 t.n.v. RHWW, Ganzepoel 5, Westervoort.
 

Speurhondengroep uit Westervoort stoot neus bij overheid voor subsidie nieuw onderkomen.

Door Ron Couwenhoven

De Telegraaf - 13 juli 2002 

Het begon allemaal in 1988, toen een paar wandelaars uit Westervoort bij Arnhem elkaar bijna elke avond langs de IJssel tegen kwamen als ze hun honden uitlieten. “Eigenlijk zouden we wat meer met onze honden moeten doen,” opperde iemand.

Nu – veertien jaar later – is de Reddingshonden Werkgroep Westervoort een internationaal befaamd instituut. In die periode werden tachtig vermisten opgespoord in binnen- en buitenland.

De Westervoortse werkgroep bestaat uit 41 vrijwilligers, die al hun vrije tijd en veel geld in hun menslievende werk steken. De uiterst professioneel werkende groep wil nu een eigen gebouw, zodat al het materiaal er kan worden opgeslagen en er een trainingscentrum voor de honden kan worden ingericht. Maar er is geen geld en de overheid weigert hen tot nu toe elke financiële steun.

En dat terwijl de politie regelmatig de hulp inroept van de hondengeleiders uit Westervoort.

REDDERS IN NOOD!                         
WESTERVOORT, Zaterdag 13 juli 2002                   

Admiraal Nuno G.V. Matias, de chef-staf van de Portugese marine kwam woorden tekort, toen hij in het voorjaar van 2001 tijdens een bliksembezoek aan Nederland in Den Haag een ere-plaquette en een cheque van 5000 gulden overhandigde aan Louise Smits en haar medewerkers van de Reddingshonden Werkgroep Westervoort. Het was volgens de admiraal maar een klein gebaar tegenover de enorme dienst, die de Westervoortse groep had bewezen aan zijn land en de inwoners van het zwaar getroffen dorpje Castello de Paiva aan de rivier de Douro.

Foto Wim Hofland, Dagblad De Telegraaf.

Op 4 maart van dat jaar was de brug over de rivier ingestort, terwijl een bus met 67 inwoners van Castello, die een dagje uit waren geweest, er net overreed. De inzittenden waren kansloos in het woest kolkende water en ondanks enorme inspanningen was de Portugese marine er na veertien dagen niet ingeslaagd de bus met nog 61 vermiste slachtoffers te vinden.

“Toen werden wij via het Arnhemse bedrijf Marine Construct, dat door de Portugese overheid al was ingeschakeld in het rampgebied, gevraagd met onze honden te komen,”zegt Louise Smits (48) uit Westervoort. “De rivier bleek zeer snel stromend te zijn. Duikers konden er eigenlijk niets doen, omdat dat te gevaarlijk was. Er waren al lichamen aan de kust, tientallen kilometers verderop, gevonden. De bergen langs de Douro stonden stampvol wanhopige mensen, want moet je je voorstellen: 67 mensen waren zomaar weg gerukt uit een kleine gemeenschap, waarin iedereen elkaar kende of familie was.”

Razendsnel
Maandag 19 maart startte de Westervoortse delegatie met zeven man en vier honden hun zoekactie. Twintig minuten na het begin van de start van de zoekactie met de honden, reageerde Sandor, de hond, die in een rubberboot over de rivier werd gevaren. Kort daarop volgde een tweede reactie, zodat er zekerheid was dat er een lichaam in het water lag. Zo kon razendsnel de plaats bepaald worden waar de rampbus lag en met de moeilijke berging begonnen worden.

De zeven leden van de Westervoortse groep werden overstelpt met dankbetuigingen en ontvingen allemaal de erepenning van Castello de Paiva. Admiraal Matias voegde de dank van zijn regering en de Portugese marine er een paar maanden later tijdens de ontmoeting in Den Haag aan toe.

De dank van de Portugezen staat in schril contrast met de steun, die de Nederlandse overheid aan de groep geeft. De werkgroep, die uit 41 vrijwilligers uit het hele land bestaat en de beschikking heeft over 23 honden, een eigen duikteam en alpinisten, wil graag een eigen gebouw, zodat het her en der in het land opgeslagen materiaal bijeen gebracht kan worden en er sneller uitgerukt kan worden als er weer een noodkreet binnen komt. Bovendien kan dit pand dan gebruikt worden als trainingscentrum voor honden en begeleiders. De opleiding, die drie jaar vergt via wekelijkse trainingen in weer en wind wordt door eigen mensen gegeven.

Inmiddels is er in het nabij Westervoort gelegen Duiven een geschikt terrein gevonden en is de firma Huybregts Systeem en Bedrijfsgebouwen uit het Brabantse Bladel, die tal van McDonalds en McDrive vestigingen in Nederland bouwde, bereid één van zijn prefab-gebouwen tegen een zeer schappelijke prijs te leveren.

“Maar alles bij elkaar gaat dit toch zo’n 150.000 euro vergen,” zegt de 45-jarige Leo Vroon, een rijksambtenaar, die al vanaf het begin lid is van de werkgroep. “En dat gaat ver boven onze begroting. Wij zijn vrijwilligers en betalen onze kosten zelf. We krijgen onmisbare steun van een aantal bedrijven en soms zijn er donaties. Als we buiten Nederland worden ingezet worden de kosten door reisverzekeringen gedekt.”

Toen een jaar geleden de plannen voor een eigen onderkomen meer gestalte kregen, werd de werkgroep in een stichting ondergebracht en werden de eerste pogingen gedaan om subsidie te krijgen. Men klopte eerst aan bij het ministerie van Binnenlandse Zaken. Tenslotte werd de inzet van de werkgroep met regelmaat gevraagd door allerlei politie-korpsen in het land, die zich geen raad wisten met mysterieuze vermissingen en betaalden de leden van de werkgroep ook in die gevallen altijd hun eigen kosten.

“Wij kunnen niets voor u doen, U moet bij de gemeente Westervoort zijn,” wisten de ambtenaren in Den Haag onmiddellijk.

Toen in de eigen gemeente werd aangeklopt, klonk het: “U werkt meestal over de gemeentegrenzen. U moet bij de provincie zijn.”

Dus zochten de hondengeleiders contact met de provinciale overheid in Gelderland. Ook hier bleek men het afpoeieren tot in de perfectie te beheersen: “Uw leden komen ook uit Zeeland, Groningen en Noord-Holland. U moet dus niet bij ons zijn. Dit is typisch iets voor het ministerie van Binnenlandse Zaken.”

“En zo was het cirkeltje rond,” zegt Leo Vroon, die zelf voor het ministerie van Financiën werkt. “Het is wel wrang. Iedereen prijst ons werk, maar nu wij eens wat steun nodig hebben, stoten we overal ons neus, terwijl het toch om een belangrijke zaak gaat. Iedereen in Nederland kan zo maar geconfronteerd wordt met een vermissing in zijn familie en dan zij wij maar al te vaak de laatste strohalm.”

Zo werd de groep nog maar kort geleden op de Gooise hei ingezet in een gebied dat al haarfijn was uitgekamd met behulp van een ME-peloton. Resultaat: de Westervoortse honden vonden de vermiste man prompt terug op een vrijwel onmogelijke plaats. Ook nog maar kort geleden kreeg Louise Smits een noodtelefoontje uit Giesbeek bij Doesburg. Er werd een vrouw vermist, maar haar fiets was gevonden.

“Wij erheen. We lieten onze honden los en vrijwel onmiddellijk werd de vrouw gevonden. Ze lag in erg hoog gras op nog geen tien meter van haar fiets. Ze leefde nog, hoewel haar hartslag al bijzonder laag was. De GGD-ers slaagden er in haar na een lange reanimatie in leven te houden,” vertelt Louise, die een eigen zaakje in bloemschikken heeft, een dag per week in een damesmodewinkel in Arnhem werkt en één keer in de veertien dagen assistentie verleend aan het TROS tv-programma Vermist.

De succesvolle zoekactie bij Giesbeek leverde emotionele momenten op, want het was het eerste vermissingsgeval in veertien jaar, waarbij de honden de gezochte nog levend aantroffen.

Daarvoor werden tachtig andere vermissingsgevallen over de hele wereld opgelost, maar altijd werden de gezochte personen dood aangetroffen. Vaak in onherbergzame gebieden.

“Wij moeten wel duidelijke aanwijzingen hebben over het gebied, waar de betreffende persoon is verdwenen,” zegt Leo Vroon. “Bovendien waarschuwen we de familie altijd dat onze inzet nog geen garantie voor succes is.”

Zo zocht het team tevergeefs naar de vrachtwagenchauffeur Ronald van Wolferen, die voor het laatst gezien werd bij het Witrussische Smolenk. Hij vervoerde een lading aanstekers. Zijn truc werd uitgebrand terug gevonden op 150 kilometer van Smolensk. Zijn oplegger werd gezien in een havenstad in Litauen, maar de chauffeur uit Beneden Leeuwen is tot op heden spoorloos.

“In principe zoeken wij in het buitenland altijd vijf dagen,” zegt Louse Smits. “Dat moet voldoende zijn. Maar lang niet altijd hebben wij succes. Dan is het heel moeilijk om zonder resultaat terug te komen, want we weten dat de achterblijvers al hun hoop op ons hebben gevestigd.”

Maar de Westervoorters zijn geen mensen, die zomaar opgeven. Dat bleek wel in het geval van Marion van Buuren en haar dochtertje Romy. De achttienjarige Bergense blondine verdween op 8 juni 1997 samen met haar elf maanden oude dochtertje spoorloos. Haar Turkse vriend Okan O., een zware crimineel,  die moeder en dochter op die zondagmiddag mee nam in zijn auto, werd verdacht de hand te hebben in dit geruchtmakende verdwijningsdrama. Hij stierf een jaar later aan kanker en nam zijn geheim mee in zijn graf, terwijl de politie wist dat hij zich bij Breezand op de Afsluitdijk herhaaldelijk erg vreemd had gedragen.

De Westervoortse reddingshonden werden niet minder dan dertien keer ingezet bij zoekacties naar Marion en Romy.

“We staan in deze zaak voor het grootste raadsel uit ons bestaan,” zegt Louise Smits. “Verschillende van onze honden hebben op de Afsluitdijk bij Breezand aan de kant van de Waddenzee onafhankelijk van elkaar duidelijke reacties gegeven. Altijd was dat een aanwijzing dat er een lichaam in het water lag. Ze reageren namelijk op de geur van lichaamsmoleculen, die elk mens heeft. Op sonarscans van de marine werd ook een pakket van zo’n 1 meter 80 lang, 40 centimeter breed en 35 centimeter hoog gelokaliseerd, maar duikers hebben dit pak nooit kunnen vinden. En toch moet er iets gelegen hebben.”

De enorme inzet van de medewerkers dwingt overal respect af, maar nu heeft de groep dus zelf dringend hulp nodig. De hoop op wat subsidie van de overheid hebben de Westervoorters eigenlijk al laten varen.

“We richten ons nu op het bedrijfsleven en we hopen dat er mensen zijn, die ons als donateur willen ondersteunen. Elk bedrag is welkom en wie 23 euro stort krijgt zes keer per jaar onze nieuwsbrief,” zegt Leo Vroon. “Op subsidie rekenen we niet meer. We hebben honderd instellingen aangeschreven. Van twee kregen we antwoord en één daarvan zond ons honderd gulden. Dat was net genoeg om de postzegels van die actie te betalen.”

Ook werd de groep geconfronteerd met een gemeente-ambtenaar in Westervoort, die hen pijlsnel voor rekende hoe zij hun werkgroep zonder overheidssteun gemakkelijk draaiend konden houden.

“Hij bracht ons volledige bezit in kaart, hield een afschrijvingstermijn van vijf jaar aan en kwam zo tot een eindbedrag, dat wij bij iedereen, die onze hulp inriep, in rekening moesten brengen,” zegt Vroon. “We stonden perplex. Dat zou immers betekenen, dat een bijstandsmoeder van wie een zoon of dochter vermist was, onze hulp niet meer zou kunnen krijgen, omdat die voor haar onbetaalbaar zou zijn. We hebben die man alleen maar gezegd:  ‘Wij helpen iedereen. Rijk of arm. Dat maakt niets uit.’”

 * De Stichting Reddingshonden Werkgroep Westervoort geeft uitvoerige informatie over zijn werkzaamheden via de internet-website www.reddingshonden.nl
 

RHWW wil een uitrukplek

Door onze verslaggever
De Gelderlander - Liemers - 30 mei 2002